Small Talk’u Small Tutamayanlar

Sadece sessizliği bozmak için konu açmak, “kolay gelsin”ler, “hava da bayağı

soğukmuş”lar…small talk dediğimiz şey işte; bazılarımız yüzünden terapi seansına ya da bir

talk show’a dönüşebiliyor. Bu bazılarımızın içinde ben de varım maalesef. Yapı olarak,

kendimi bildim bileli, konuşkan biriyim ve bu sebeple şöyle mesajlar alabiliyorum:

Ve karşımdaki de konuştuğu sürece benim için durdurulamayan bir durum. Hatta gördüğünüz

mesaj, sabaha karşı 5’te taksici abiyle sohbet ederken arka koltukta oturan kardeşim

tarafından gönderildi.

Dışarıdan bakanlar için yorucu ya da "Fazla konuşkan" gelebilir bu durum, farkındayım ama

ben bu özelliğimin kötü olduğunu düşünmüyorum aksine en beklenmedik anlarda bunun hep

faydasını görürüm. Mesela mahalledeki fırına girdiğimde o ekmek bana öylece uzatılmaz;

arkadaki fırından en sıcak, en çıtır olanı seçilir. Manav, tezgahın altındaki o "özel" tatlı

domatesleri sadece benim için çıkarır. Neden? Çünkü ben bir önceki gidişimde onun bel

fıtığının nasıl olduğunu sormuşumdur, o da bana büyük bir hevesle anlatmıştır. Ya da eve geç

kaldığımda ama marketten bir şeye ihtiyacım olduğunda benim için gizli bir köşeye ayrılan

ürünün, ödemeyi ertesi gün yapmanın lüksünü anlayamazsınız!

Eğer siz de asansörde karşılaştığınız komşunuzun sadece adını değil, kedisinin alerjilerini bile

biliyorsanız, kendinizi suçlamayın. Özellikle büyük bir şehirde yaşıyorsanız günlük

hayatınızdaki insanlarla böyle insani ilişkiler kurmak sizi daha pozitif biri haline getirecektir.

Dünya bazen çok mesafeli bir yer olabiliyor, o yüzden ayaküstü iki çift lafın belini kırmaktan

zarar gelmez.